. Hindi ibig sabihin na dahil
ka na. 'Eh parang mas-mahirap pa nga.
Oo, talagang swerte nga siya dahil mamamatay na siya sa panahong kuntento na siya sa
. Sabi ko nga, dapat namatay na'ko
kong makuntento. Ang
ng libro, kuntento na'ko. Ang
beses lang, 'eh masaya na'ko. 'Eh maraming beses ko nang nagawa ang mga 'yun. Maski nga ma-meet si Takeshi, na sobrang taas na pangarap 'eh
ko na. At ang gusto ng mga magulang na ko na makitang makatapos ng kolehiyo ang lahat ng anak nila,
Wala na'kong
pangakong 'di pa natutupad,
pangarap na 'di pa naaabot... Kung mamatay ako
ngayon, wala akong "unfinished business" na magiging dahilan para maging multo ako. Wala na'kong ibang gagawin pa dito. Wala na akong
gusto pang gawin.
Kailangan ba talagang may
patunguhan ang buhay? Paano kung, kahit pinag-isipan mo na nang matagal, wala ka pa rin talagang magustuhang
direksyon?
Hindi naman ako ganoon ka-unique para
makapagbago ng mundo. Hindi nagbago ang mundo nang dumating ako, at malamang hindi magbabago ang mundo kung
mawala ako. So bakit kailangan ko pa ring
manatili? Bakit kailangan kong
mahirapan sa
paghahanap ng
dahilan para sa lahat ng bagay, 'eh hindi ko na naman talaga gustong
malaman, dahil nga kuntento na'ko. Kuntentung-kuntento na'ko.
Masyado na nga akong swerte 'eh, nagawa ko nang lahat ng gusto ko, at wala na'kong kailangang ayusin para sa iba. Bakit hindi pa rin ako mawala?
Bakit kailangan kong
pagtiyagaan ang mapangmatang mga lait at sermon ng ibang tao tungkol sa mga ginagawa kong sa totoo lang, hindi ko naman talaga gustong gawin? Bakit 'pag sinasabi kong
ayaw kong magtrabaho, sasabihin nila, "Anong gagawin mo?
Aasa ka na lang palagi sa mga
magulang mo?" o 'di kaya, "Mag-isip ka nga. Paano ka ba
mabubuhay?"
Bakit? Sino bang nagsabing gusto ko pang mabuhay? Nakita ko nang
pinatutunguhan ng buhay kapag masipag at responsable ka, at nakita ko na rin ang
nangyayari sa mga taong pinabayaan ang mga buhay nila. At kahit alin sa mga resulta, hindi ako
interesado. Ayoko.
Gusto ko na kung nasaan ako
noon. Ayoko na talaga ng kahit anong
pagbabago.
"
Pero kailangan 'eh," laging sinasabi ng kaibigan ko. Palibhasa siya, marami pang gustong gawin sa buhay niya. Pero ako talaga,
wala na. Tapos na tapos na'ko. Wala na'kong
hinahanap. Wala na'kong
hinihintay. Araw-araw na lang, gigising ako at iisiping, "
I don't want anything more."
But things just
keep on coming.
Check out the review for New Police Story, and all the other updates in my movie blog.
